چمن مصنوعی | شرکت یارا پویش ایرانیان

پروژه چمن مصنوعی زمین فوتبال

|

یارا پویش ایرانیان

نوع زمین چمن
  • چمن مصنوعی
شرح پروژه
  • چمن های ورزشی

    این نوع چمن ها در پایل ها و تراکم های متفاوت ارائه می شوند.

    چمن های مصنوعی ورزشی استاندارد دارای تاییدیه های مربوطه می باشند.

    تولید چمن مصنوعی از سال 1960 توسط شرکت Chemstrand که بعدها به نام Monsanto Textiles Company شهرت یافت، آغاز گردید. تولید این محصول با استفاده از فرآیندهایی مشابه فرآیندهای انجام شده در صنعت کفپوش صورت می گیرد.

    چمن مصنوعی در مناطقی به کار می رود که امکانات لازم برای رشد چمن های طبیعی فراهم نیست و یا این که نگهداری آن به نحو مطلوب، غیر ممکن یا مشکل باشد. این نوع کفپوش ها عمدتاً در استادیوم های ورزشی به کار می روند. البته استفاده در زمین های ورزشی تنها بخشی از کاربرد چمن های مصنوعی است. دوام این لایه ها، هزینه پایین نگهداری، عدم نیاز به آبیاری و ظاهر طبیعی آنها سبب شده است که این تولیدات در محدوده وسیعی از کاربردها مورد استفاده قرار گیرند که از جمله آنها می توان به کاربرد در محوطه های چمن کاری عمومی مانند میادین شهرها، حاشیه اتوبان ها و بزرگراه ها، زمین های بازی کودکان، کناره استخرها، چشم اندازها و محوطه های داخلی ساختمان ها اشاره کرد. این چمن ها در مکان های تفریحی، مشکل گل آلوده شدن زمین در هنگام بارش باران را ندارند و در چمن کاری های مصنوعی اتوبان ها و بزرگراه ها، خطرات و مشکلات مربوط به آبیاری فضاهای سبز را حل نموده اند. همچنین در مناطقی که با کمبود آب مواجه هستند و یا نمی توان آبیاری مطلوبی برای چمن ها انجام داد، چمن های مصنوعی گزینه های مناسبی به شمار می روند.

    یکی دیگر از مزایای استفاده از چمن های مصنوعی، صرفه جویی اقتصادی است، زیرا چمن های طبیعی را حداقل یک بار در هر فصل باید با چمن های جدید جایگزین نمود که این کار مستلزم صرف هزینه و وقت می باشد. علاوه بر آن هزینه نگهداری آنها نیز مزید بر علت است. اما در مورد چمن های مصنوعی تنها یک بار نصب کافی است و بعد از نصب، سال ها بدون نیاز به نگهداری قابل استفاده هستند.

    چمن های مصنوعی در زمین های فوتبال

    فوتبال ورزشی است که در آن بازیکنان تماس های فیزیکی زیادی با سطح زمین دارند و تکل زدن و سر خوردن از جمله حرکات اجتناب ناپذیر در این ورزش می باشد. در بررسی ویژگی های مورد نظر برای یک چمن مصنوعی، علاوه بر عکس العمل میان سطح و توپ، بر هم کنش میان بازیکن و سطح، سایش پوست بازیکن و نیز دوام چمن مصنوعی معیارهای تعیین کننده ای هستند.

    چمن های مصنوعی که در ابتدا ساخته شده بودند، به دلیل دارا بودن اتصالات ضعیف و سایش و اصطکاک زیاد نخ ها، برای استفاده در این ورزش کاملاً مناسب نبودند و بازیکنان مجبور می شدند در مواقع استفاده از زمین های دارای چمن مصنوعی، از پیراهن آستین بلند و شلوار استفاده کنند تا از رسیدن آسیب به پوست خود جلوگیری نمایند. اما امروزه با پیشرفت هایی که در تولید چمن های مصنوعی حاصل شده است، استفاده از آنها در زمین های فوتبال افزایش یافته و به جای چمن های طبیعی از فیلامنت های مصنوعی همچون پلی پروپیلن، پلی اتیلن و پلی آمید استفاده می شود که در واقع این فیلامنت ها خاب های چمن مصنوعی را تشکیل می دهند. خاب این چمن ها مانند چمن های طبیعی در زمین ریشه دار نیستند، بلکه در یک پارچه زمینه جاسازی شده اند. بدین صورت که در طول عملیات تافتینگ، فیلامنت ها به فرم لوپ (حلقه) در پارچه قرار داده می شوند و در مرحله بعد برش می خورند. برای جلوگیری از لغزیدن فیلامنت ها، پشت این لایه را با ماده مخصوصی پوشش می دهند.

    در سال 2005 که فدراسیون فوتبال اروپا (UEFA) و فدراسیون بین المللی فوتبال (FIFA) استفاده از جدیدترین نسل چمن های مصنوعی را مجاز نمودند، چمن مصنوعی رسماً به دنیای فوتبال وارد شد. قبل از آن بررسی های زیادی در زمینه تدوین استانداردهای کیفی برای چمن های مصنوعی، خواص فیزیکی مربوط به اتصالات، اصطکاک، غلتیدن و انعکاس توپ در آنها، احتمال ایجاد آسیب توسط آنها برای بازیکنان و همچنین مسائل اقتصادی مربوطه انجام شده بود. یکی از نتایج این بررسی ها این بود که استفاده از چمن های مصنوعی محدودیت زمانی نداشته و مستقل از شرایط آب و هوایی است. در حالی که عمر مفید یک زمین چمن طبیعی تنها به اندازه 600 ساعت بازی فوتبال است.

    یکی دیگر از دلایل رشد استفاده از چمن های مصنوعی، معماری مدرن استادیوم های ورزشی است. از آنجا که اکثر استادیوم های جدید کاملاً سقف دار هستند، چمن های طبیعی نمی توانند در آنها هوا و نور کافی دریافت کنند.

عکس اورجینال